کوه نوردی ؛ پیش نیازها و خطر، با تفسیر یکی دو بیت از حافظ !

کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش         کی روی ؟ ره ز که پرسی ؟ چه کنی ؟ چون باشی ؟

 در این بیت ، حافظ مهم ترین نکته هایی را که یک ره نورد باید بداند ، گوشزد کرده است . به زبان کوه نوردی ، هر « برنامه » ای را باید صبح زود شروع کرد ( خواب نماند ) ، چرا که فقط در این صورت می توان استفاده ی مناسب را از طول روز برد و مسیر ( بیابان ) پیش روی را درنوردید . عقب ماندن از هیات یا گروه ( کاروان ) ، هم زمینه ساز خطر است و هم پیمودن راه را کسل کننده و دشوار می سازد .

در مصراع دوم ، پیش نیازهای یک عزیمت کوه نوردی فهرست می شود :
1- زمان بندی ( کی روی؟ ) ؛ بدون تعیین تاریخ برنامه ، هیچ سازمان دهی و کاری صورت نمی گیرد . به علاوه ، در هر روز از برنامه نیز ساعت شروع حرکت و زمان بندی استراحت ها ، بسیار اهمیت دارد .
2- به دست آوردن اطلاعات مسیر (ره ز که پرسی؟) ؛ اگر اطلاعات منطقه را نداشته باشیم ، پیمودن مسیر بسیار پرخطر و زمان بر خواهد بود .
3- تعیین هدف برنامه (چه کنی؟) ؛ هنگامی که وارد یک منطقه می شویم باید دقیقا بدانیم چه کاری می خواهیم انجام دهیم . برای مثال ، آیا می خواهیم قله را از مسیر دیواره ای صعود کنیم ، یا از مسیر عادی ؟ آیا می خواهیم مسیر را با یک « حمله » پشت سر گذاریم یا با نصب طناب ثابت ؟ و … .
4- داشتن توانایی مناسب (چون باشی؟) ؛ بدون کسب آمادگی های لازم و بدون داشتن تمرین ، پا گذاردن به کوه; به ویژه برای کار جدی کوه نوردی خطرناک و حتی مرگ آور خواهد بود .

در چگونگی گام برداری نیز حافظ در چند جا ، یک اصل اساسی را گوشزد می کند، این که نباید شتاب کرد : تیز می روی جانا ترسمت فرو مانی .  یا : بیفتد آن که در این راه با شتاب رود .

منبع : http://www.alpineclub.ir/en/node/149